شاهرخ حیدری: مربی چماق کش، داوری مخدوش، فوتبال کثیف و حالا با این اوضاع احوال میشود گفت کارتون کثیف!  نمیخواستم مطلبی را درباره این نظرات بنویسم چرا که هویت خیلی از دوستان برایم مشخص نبود و در واقع نمی دانستم که این مطالب از کجا می آید و آیا اساسا درباره صحت و تائیدشان تلاشی صورت گرفته است یا که خیر و آیا دوستان اصولا کشف شباهت های ناگریز را بدرستی درک کرده اند یا خیر و یا اینکه آرشیو دوستان عزیزم به چه اندازه است و چقدر درگیر دنیای کارتون هستند و به چه حد کارتون روز را می شناسند. به هر حال روی سخنم با دوستانی است که با شخصیت های حقیقی و حقوقی کامنت میگذارند و نه آنان که خود را بزدلانه در پشت نامهای جعلی پنهان میسازند و از بکار بردن عبارت هایی که مطمئن هستم خود در درک مفهومشان عاجزند فرو گذار نمی کنند. میدانم که داوری پاشنه آشیل کارتون جشنواره ای امروز است و میدانم اینکه کسی مدعی شود که تمامی آثار قبلی را دیده و در ذهن دارد سخنی گزاف گفته. اصولا کشف آثار تکراری در بعضی مواقع غیر ممکن است چرا که گاها دیده میشود که کارتون های که بیش از 30 سال پیش در نشریه محلی و یا در کتاب جشنواره ای به چاپ رسیده جزء این آثارند، همه میدانیم که امروزه اینترنت و رسانه های جدید فاصله هارا کم کرده و ما میتوانیم براحتی از اخبار جشنواره و یا نمایشگاهی مطلع شویم و میشود گفت تقریبا این یک امر غیرممکن است که کارتونیست جوان امروزی میتوانست یک اثر مربوط به سالهایی که حتی او بدنیا نیامده و در حد محدود و در زمان محدود توزیع شده باشد را دیده و کپی کرده است. حال دوستان خوبم نمی خواهم با ایراد این مطالب کار زشت برخی از کارتونیست های داخلی و خارجی را که هنرمند نیستند و تنها به منظور بردن جایزه و اضافه کردن خطوط بیوگرافی شان و صد البته نفع مالی از کپی کردن آثار دیگران گرفته تا شرکت در کمرنگ ترین جشنواره های جهان که هویت اکثرشان در هاله ابهام است و تا پشت دیگران پنهان شدن حرف گزاف و بی حساب زدن و ترور شخصیت کردن فرو گذار نمی کنند را کتمان کنم.
این همه هیاهو برای چیست؟ در کامنتی و در زیر مطلب همین جشنواره در سایت ایران کارتون، آورده ام که خود مشتاقم که اگر این آثار تکراری است حتما برایم ارسال شود و یا در سایت قرار بگیرد تا حقیقت روشن گردد. من به صداقت دوستان تبریزی ام در سایت تبریز کارتون اعتماد دارم و نیز بخوبی میدانم که به وظایف رسانه ای خویش واقفند و نیز انتظارم از این دوستان این است که تنها به کامنتهایی ترتیب اثر داده شود که حاوی شخصیت حقیقی است. چرا که هر کسی میتواند با نام وهویت جعلی هر حرفی را بدون مدرک آپلود کند. و باید اضافه کنم که انتخاب تیم داوری یک جشنواره حتی از انتخاب خود آثار جشنواره مهمتر و مشکل تر است، انتخاب داوری شاید از روی رفاقت و یا رابطه ها شکل بگیرد ولی در نوع صحیحش از روی صلاحیت افراد است نه روابطشان. همه میدانیم که امروزه کسانی داوری جشنواره های بزرگ جهان را در دست دارند که غالبا کمترین زمان را برای دیدن آثار جشنواره ها و پیگیری آنها میگذارند و امروزه کمترین چیزی که قابل دفاع هست نتایج همین جشنواره هاست، کسانی که تنها به یمن داشتن یک وب سایت خبررسانی کارتون و یا عضو سازمان یا گروه خاصی بودن به داوری گمارده می شوند در این جا باید حساب دوستان هنرمندی که همگی به شایستگی ایشان اعتقاد داریم را جدا کنیم. اصولا معتقدم که اگر کسی خود ساخته نباشد با این تعارف های روزمره نیز بزرگ نخواهد شد. هر چه هستیم همان است که در شخصیت و کارمان بروز میکند و نه بیشتر! این را خطاب به کسانی میگویم که همواره در تبلیغ خود کوشا و تخریب دیگران کوشاترند! درباره آثار جشنواره شهروند اصفهان باب این بحث باز شده است اگر ریزبینانه بنگریم خوب میبینیم که از برپایی جشنواره هایی از این دست چه کسانی سود میبرند و چه کسانی به ظاهر متضررند، چه کسی از دیدن تلاش عده ای از دوستان زحمت کش که همه همت شان در جهت پر بار کردن فرهنگ این مرز و بوم است ناراضی است و تنها به فکر این است که چرا اثر من رد شده و یا حائز رتبه نشده و چرا فلان کس داور نمیشود، نمی دانند اگر امثال آیت نادری و عباس ناصری، صالح و احسان گنجی عزیز در شهرستانها و با امکانات حداقلی جشنواره برگزار میکنند دلیل شان منفعت مالی نیست بلکه ساختن زیر ساخت هنر این مملکت است. و باید به این دوستان یاد آور شد اخلاقا بهتر است که اول با دوستان کارتونیست مورد نظر که صد البته گمنام هم نیستند تماس گرفته و از آنها پرسیده میشد که تاریخ تولید اثرشان چه زمانی بوده و اساسا این اثر در چه زمانی برای اولین بار به چاپ رسیده است. اثر آقای محمود نظری به گفته ایشان برای نخستین بار در سال 2005 و در جشنواره fcw-china 2005 ارائه شده و نیز حائز رتبه گردیده و طبعا در تاریخ بعد از آن جشنواره نمیتوان مدعی شد که اثر ایشان تکراری است. اثر دیگر آقای حسام دادخواه در فضای ترافیکی چراغ قرمز اجرا شده من در این فضا آثار بسیاری دیده ام که حتی در یکی از این آثار روی تابلو عدد 90 به کار برده شده و یا تابلو تعویض بازیکنان فوتبال در دستان پلیس است ولی با نگاه تیزبینانه میتوان دریافت که این اثر پیام جدیدی را به همراه دارد که در آثار دیگر نیامده است و این اثر را از اتهام تکراری بودن مبرا می سازد. در اثر بعدی که جناب نصرتی! اشاره کرده اند در کیهان کاریکاتور به چاپ رسیده باید گفت در اثری که در شماره 85-86 کیهان کاریکاتور سال 78و در صفحه 25 به چاپ رسیده یک اتوبوس دو طبقه را میبینیم که عده ای در به شک دو طبقه در حال هل دادن اتوبوس به جلو هستند در حالی که اثر جناب عباس ناصری حاوی مطلبی بسیار متفاوت است و به یکی از محوریت های این جشنواره که خودروهای تک سرنشین اشاره میکند و تاثیر آنها در ترافیک شهری، هر چه گشتم که یک رابطه مشترک تصویری و یا معنایی بین این دو اثر بیابم کمتر یافتم شما میتوانید قضاوت کنید. اثر جناب مهدی عزیزی نیز اثر بدیعی است که در ذهنم جایگاه خاصی دارد که دوست دارم اگر مشابه سوژه ای این اثر در آثار دیگران در دست دارید حتما برایم ارسال کنید، من به شخصه مشابه این سوژه را ندیده ام وگرنه اصولا نه تنها این اثر بلکه هر اثر دیگری که مشابه داشت حائز رتبه نمی شد. قضاوت یا قصاوت؟ تصمیم با شماست.
کلمات کليدي : | 
