به نقل از تبریز کارتون:
از قديمي ترين نمونه هاي اغراق خودخواسته مربوط به «شهر يئري» در نزديکي مشکين شهر مي باشد. اين نمونه هاي سنگي قديمي آذربايجان طبق اجماع مورخين در چهار هزار سال پيش آفريده شده اند. مجسمه هاي بي دهان با چشم هاي برجسته که مطابقت آنها با مجسمه هاي همان دوره مشخص مي سازد اغراق آنها آگاهانه بوده است اما در دلايل اين اغراق هيچ اطلاعي در دست نيست.
اين شهر باستاني در اصل شامل سه قسمت از جمله معبد، قلعه (و قلعه نيز به سه قسمت قيز قلعه سي، اوغلان قلعه سي و اوشاغلار قلعه سي که ظاهرا مکتب خانه بوده) و دشت مي باشد. به گفته ی محققین قدمت معبد و قلعه به ۳۲۰۰ و ۲۵۵۰ سال پیش می رسد و قدمت دشت هم به دوره ی نوسنگی یعنی ۹۰۰۰ سال پیش می رسد. تعداد مجسمه هایی که بر اثر کاوش در «شهر یئری» به دست آمده را ۴۵۰ قطعه می گویند اما در حال حاضر تعداد مجسمه ها کمتر از این زقم می نماید که اگر تعداد مجسمه ها درست باشد می توان به صراحت گفت که تعداد مجسمه های سالم کمتر از این رقم است.
فضای کنونی محوطه را پس از کاوش و بیرون آوردن سنگ افراشته ها اینگونه می توان توصیف کرد: محوطه ای( به گفته ی محققین)۴۰۰ هکتار که تپه های بزرگ و کوچکی دورتادور دشت را فرا گرفته نیز شامل این شهر باستانی می شود. در میانه ی دشت یک فضایی دیده می شود که اجزائ تشکیل دهنده اش سقفی یونولیتی است که مساحت زیربنائ این فضا حدود ۱۰۰-۱۵۰ متر می باشد که مجسمه های نیم متری تا ۲ متری در زیر این سقف گردآوری شده اند. برای محافظت و مراقبت از اثرات عوامل طبیعی از جمله برف و باد و باران، عوامل انسانی و... قسمتی از این سقف شکسته شده و حالت حفاظ بودن خود را از دست داده است. یعنی تعدادی از این مجسمه ها و سنگ ها خارج از این پوشش یونولیتی قرار گرفته اند که این در حالی است که کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند که مجسمه ها با این شیوه ی حفاظت هرگز سالم نخواهند ماند بلکه نیازمند یک فضای شیشه ای اند که حتی از هوای آزاد هم دور باشند. عده ای نیز معتقدند که در زیر خاک پنهان ماندن مجسمه ها کمک بزرگی است در سالم مادنشان، زیرا از زمانی که از زیر خاک بیرون کشیده شده اند شمارش معکوس شان نیز برای نابودی و عدم آغاز گردیده است.
