كاريكاتور با طعم ميگو

يادداشتي براي جشنواره صنعت و زندگي كرمان
عباس ناصري

هميشه ميگن سفر يه شعره ، سفر يه قصه است ...

اما اينبار دعوت شدم به جشنواره اي که واقعا دبيران اصلي اش شاعر بودند.پس حقيقتا اين بار سفرم با شعر و قصه همراه بود... اين روزها درگير پيگيري هاي جشنواره خودم بودم و مسافرتهاي پياپي که برايم پيش ميامد...چند روز بعد از برگشتن از کرمانشاه بار سفر بستم براي رفتن به کرمانشاهي بي شاه.. طبق هماهنگي هاي انجام شده و بليطي که پستچي محترم بدستم رسانده بود خودم را اين بار در راه کرمان ميديدم.سفري براي داوري آثار رسيده به جشنواره صنعت و زندگي کرمان.... منطقه اي که در شهرم زندگي ميکنم اکثرا با کمبود آب مواجه ام...دخترم وقتي فهميد کرمان ميام گفت اينجا که آب نيست رفتي اونجا برو حمام گنجعلي خان يه حموم حسابي... مطمئن بودم که سفر خوبي پيش رو دارم.گرماي صالح و مردم کرمان و ديدار مجدد دوست عزيزم شاهرخ و عزيز دلم مسعود خان.... بجنورد را ترک کردم به مقصد  مشهد و از آنجا به کرمان ...يه نکته جالب که فکر کنم ديگه ورد زبون مهمانداران هواپيماست:با عرض پوزش از تاخير بوجود آمده مقدم شما را گرامي ميداريم... و اين پرواز هم با تاخير پريد و يه ساعت بعد در فرودگاه کرمان خودم رو در آغوش صالح ديدم... صالح با همه مهربانيش به استقبالم آمد و من رو به مهمانسرائي در شهر منتقل کرد.قرار شد شب را همانجا بمانم تا شاهرخ و مسعود خان  هم برسند و فردا به سمت سرچشمه حرکت کنيم. غروب، شاهرخ با عطر سيگارش رسيد و آخر شب مسعود با عطر گز اصفهاني...منم که قبلا با همون عطر شکر پنير بجنوردي رسيده بودم.. شب رفتيم شام و همگي غذاهاي معمول رو سفارش داديم جز صالح که ميگو سفارش داد(ميگو رو داشته باشيد هنوز ماجرا داره) صبح حرکت کرديم به سمت سرچشمه.حدود 170-180 کيلومتر بعد از کرمان...کولر ماشين خراب بود يا روشن نکرد رو نميدونم.بهر حال کلي باد داغ خورديم تا رسيديم... يه مهمانسراي شيک و مرتب و با يه عالمه درخت زردآلو اما با ورود به سرچشمه آنتن ايرانسل قطع شد و اين بزرگترين معضل ما در طول اقامت بود.کمبود فروشگاه و مارلبورو هم بزرگترين معضل شاهرخ.... مسعود خان زحمت دم کردن چائي رو کشيد و بعد از استراحت ،جناب مير افضلي مسئول اصلي جشنواره براي خوش آمد گويي به مهمانسرا آمدن.مير افضلي يکي از همان شاعران عزيزي بود که گفتم.... مرحله اول داوري رو شروع کرديم.مرحله اول به ديدن کل آثار اختصاص داشت.واقعا باورمان نميشد که اين همه کار خوب رو ببينيم اينجا....صالح چون بچه خونگرم و مهربونيه به همين دليل خيلي ها کار داده بودن... مرحله دوم به غربال کارها اختصاص داشت و بالاخره به انتخاب نهائي رسيديم که قرار شد بعد از شام انجام بديم. از مسئولين باشگاه مس تقاضامندم براي جشنواره بعدي قبل از دعوت داورا يه هفته اي صالح رو ببرن رستورانها و غذاهائي که به عمرش نخورده و اسمش رو فقط شنيده بدن بخوره تا مشکل پيش نياره... جاي همه شماها خالي شام رو سفارش داديم.صالح که ميگو به دهنش مزه کرده بود دوباره ميگو سفارش داد و منم بلدرچين... اما ميگوي اينجا به ميگوي رستوران ديشب نميرسيد و صالح طفلي چشمش به بلدرچين بود در حين خوردن حرف ميزديم و ميخنديديم که غذا پريد گلوي من و رسما داشتم خفه ميشدم.صدام در نميومد.فقط ميتونستم اشاره کنم.با دست بال بال ميزدم و به صالح اشاره کردم کمکم کنه.اما فکر کرد دارم بهش بلدرچين تعارف ميکنم و يه تکه بلدرچين برداشت .من که ديدم اين گشنه متوجه من نشده دوباره بال بال زدم و صالح با حالت رو در بايستي يه تکه ديگه برداشت و گفت ممنون کافيه...در همين حين مسعود خان متوجه شد و با سرعت به دادم رسيد و با چند مشت به پشتم و يه ليوان آب نجاتم داد تازه صالح فهميد ماجرا چي بوده...(حالا گرفتيد چرا ميگم يه هفته سيرش کنن بعد مهمونا رو دعوت کنن) برگشتيم مهمانسرا و بعد از کلي بحث و گفتگو نيمه هاي شب بود که برنده ها مشخص شدند.... روز بعد قرار بود صبح زود بريم کرمان گردي.اما ما که تازه صبح زود خوابيده بوديم،ظهر زود بيدار شديم و به هيچ جا نرسيديم و فقط رفتيم يه گشت کوچيک داخل کارخانه مس زديم...دم کردن چائي و شستن ليوانها بزرگترين دغدغه من و شاهرخ  در اين سفربود و همش درگير بوديم.طفلک مسعود خان که ميديد اوضاع اينجوريه ميگفت من که خونه هم مجردم همين کارا رو ميکنم پس شما تنبلا بشينيد...(دستت طلا مسعود جان) روز بعد قرار بود برنده ها هم کم کم به ما ملحق بشن دوباره به سمت کرمان و از اونجا ((باغ شازده ماهان)) علي اسدي و داريوش مهردلان هم به ما پيوستند درگيري من و شاهرخ(که البته به شوخي بود) که تموم شدن سيگاراشو انداخته بود گردن من اينقدر بالا بود که يه عابر گذري اومد وسيگار داد به شاهرخ که کمتر از مارلبورو نميکشيد ديدني بود وقتي تير قرمز رو به چشماش ميکشيد... غروب سعيد صادقي هم رسيد همه با هم به نمايشگاه کاريکاتور يکي از بچه هاي کرمان  (مهديه شفيعي)سري زديم که کلي ذوق کرد وقتي اين جمع رو ديد.. يه نشست تخصصي کارتونيستهاي کرمان با داوران جشنواره صنعت و زندگي را برگزار کرده بودن که از نمايشگاه مستقيم رفتيم اونجا که همه منتظر بودند.نشست صميمي و خوبي بود.به ميزباني مرد نازنيني به نام آقاي نيک نفس...از همان مديران شاعر که اول گفتم و يادگار با ارزشي را از ايشان گرفتيم.کتاب گزيده اشعار شاعران کرماني که اثار خود ايشان و جناب مير افضلي هم در آن کتاب چاپ شده بود.در نشست بحث و گفتگو بين ما و کارتونيستها خيلي خوب پيش رفت و بعد از آن دقايقي گزيده اي از آثار داوران و گوشه اي از کارهاي ارسالي به جشنواره بنمايش در آمد. شب شام را در مهمانسراي شهر در محيطي واقعا زيبا مهمان عزيز گرانقدر جناب نيک نفس بوديم...(بخدا که صالح بازم ميگو سفارش داااااااااااد)....آقاي نيک نفس مردي بسيار شوخ ودلنشين بودند و با شوخي ها و خنده ها اين شام هم شد يه شام بيادماندني. آخراي شب برگشتيم به سرچشمه و سليميان هم يکي ديگه از برنده ها بود رسيده بود و دو ساعتي رو مراسم چاي و صحبت گرم بود و چون من بايد صبح برميگشتم بار و بنديلمو جمع کردم و تا نزديکاي صبح اما مشغول صحبت بوديم...حرفا تمومي ندارن....صبح هم همه خواب بودن که من با مسعود خان که فقط يه چشمش باز بود خداحافظي کردم و با صالح رفتيم که ماشين در اختيارم بذاره واسه رفتن به کرمان و فرودگاه....چون پرواز ديگه اي نبود من مجبور شدم مراسم اهداي جوايز رو از دست بدم وبرگردم..خودم برگشتم و دلم پيش بچه ها بود.... به گيرنده هاتون دست نزنيد...اشکال از فرستنده است...از اينجا به بعد رو من نبودم و ادامه سفرنامه رو جناب آقاي ضيايي زحمت نوشتنش رو ميکشن....همه تون رو دوست دارم.موفق و پاينده باشيد....
با سلام و تشکر از عباس عزيز ..مراسم اهداي جوايز با نواختن و خواندن استاد موسيقي ايراني جلال ذوالفنون همراه بود..... و ما مست شديم و دل جدا شد ..از ما بگريخت و تا کجاشد و با گير کردن و سکوت کوروش رضا زاده !!(بخوانيد رزم حسيني پسر صالح) در خواندن شعر سوسن خانم بروباکس و سکوت گيج ومبهوت او و خنده حضار تا شعر خواني شاعران طناز و ناز کرماني جايزه گرفتن سکه هاي طلا در اوج گراني سکه از دست ميزبانان  تا بيانيه بد خط من و مشکل خواندش همه جزيي از اتفاقات مراسم پاياني بود اضافه کنم آثار برنده لزوما آثاري نيست که از طراحي قوي برخوردار است  اثر برنده اثري است که نسبت به بقيه اثار ارايه شده در جشنواره بکارت در فکر  واز طراحي مناسبي برخوردار و همچنين اثار مشابه اش را داوران حاضر نديده باشند! اما تو اين چند خط باقيماند ه بايد جواب اين سئوال را پيدا کنيم که چرا صنايع و باشگاه هايي مثل مس کرمان جشنواره هنري دارند اما بقيه صنايع و باشگاه هاي ما ندارند دليلش افرادي مانند سيد علي مير افضلي با چهار جلد کتاب در خصوص شعر و تحقيقات و داشتن وبلاگي در خصوص شعر مدير روابط عمومي شرکت صنايع مس ايران است همانطور که جناب نيک نفس با همين پيشينه در ادبيات مدير سابق باشگاه مس است.اميد داريم که مديران صنايع و مديران باشگاه هاي فرهنگي ! ورزشي ديگر هم به جاي انديشه ها و عملکردهاي زرين و طلايي  خود کمي هم مسي بيانديشند.!!
به قول علي زراعت در گاهنامه طنز دولخ نشريه دفتر طنز حوزه هنري کرمان:
چه ميشد يار نيک انديش ميشد .....چراغ کلبه درويش ميشد
چه ميشد اين پري قصه ها هم......زبون آدمو حاليش ميشد!